De tranen van Saar

De tranen van SaarDe tranen van Saar
Pages: 128
Goodreads
three-stars

Op een gure januaridag komen vier Nederlandse jongeren aan op Mortimer Mansion, een kostschool voor bijzonder onderwijs in Cornwall. In dit typisch Britse kasteel met zijn wonderlijke esoterische staf en zijn ruige omgeving belanden ze in de brugklas. Ze beleven van alles wat je kunt verwachten van pubers die bij hun ouders weg zijn... en nog veel meer. Op deze unieke school wordt de ochtend gegroet, voor het eten gedankt en het leven gevierd - zij het lang niet altijd helemaal op de manier die ouders en docenten voor ogen stond!

Ieder van de vier hoofdpersonen beleeft zijn eigen avontuur, en worstelt met zijn eigen probleem. Maar tegelijk zijn de vier boeken onderling sterk verstrengeld. Ze zijn los van elkaar te lezen, maar vormen samen op unieke wijze een kwaliteitssoap.

Een unieke samenwerking van Nicolien Mizee, Judith Eiselin, Jet Steinz en Hans van der Beek vormt dit verrassende jeugdboekenproject. Lees hier over de andere delen: De wereld van Wollebrandt, Het vuur van Louise en De honger van Max.

Na Annabel van Het leven van een boekenworm ben ik vandaag aan de beurt met mijn recensie over De tranen van Saar. Een paar weken terug werden wij benadert door uitgeverij Brandt of wij mee willen doen aan de blogtour van De sterren van morgen serie. Zoals jullie kunnen zien doe ik er aan mee.

Saar is samen met drie andere jongeren aangekomen op Mortimer Manson, een prive school waar ze van haar ouders heen moest. Van Saar wordt er verwacht dat ze hier helemaal over haar eetprobleem heen zou komen terwijl ze de leer van de sterren van morgen leert.

Ik kwam heel moeizaam door het verhaal heen. De tranen van Saar wist mij op een reden gewoon helemaal niet te boeien. Het wist gewoon helemaal niet mijn aandacht te trekken. Ik dacht namelijk dat het verhaal veel meer op de leer van de sterren van morgen zou focussen. Dat sprak mij juist weer wel aan en wilde ik meer over komen te weten. Als het verhaal meer hier op gefocust was dan had het verhaal voor mij een grotere kans van slagen gehad.

Ik vind het dan wel weer knap dat Jet Steinz een heftig onderwerp als anorexia durft aan te snijden in deze serie. Saar lijdt dus aan anorexia en het lijkt alsof ze er heel gewoontjes mee om gaat, alsof het er al jaren is. En dat terwijl ze probeert te genezen. Dit geeft het verhaal veel meer diepgang.

Benieuwd naar het volgende boek? Kijk dan morgen op Marielle’s blog Duntax om haar recensie over De honger van Max te lezen. Ik wil zelf uitgeverij Brandt nog bedanken voor een exemplaar van De tranen van Saar.

 


One Comments

Geef een reactie

CommentLuv badge