De vergiftigde gave

De vergiftigde gaveDe vergiftigde gave
Geschreven door Melinda Salisbury
Series: The sin eater's daughter #1
Uitgegeven door Clavis | april 2017
Pages: 350
Goodreads
three-half-stars

Twylla is uitverkoren. Ze is niet van koninklijken bloede, maar de goden hebben haar gezegend met een bijzondere gave. Hierdoor zal ze later de prins huwen en met hem heersen over het koninkrijk Lormere. Maar voorlopig beschouwt Twylla haar gave vooral als een vloek: door dageraadschade te drinken wordt haar huid giftig. Zo kan ze landgenoten die van verraad beschuldigd worden met een simpele aanraking om het leven brengen. Twylla beseft dat ze geen vrije keus heeft en het werktuig is van de goden en de koningin. Bovendien raakt ze zonder het te beseffen verstrikt in een web van intriges.

Dit is het meeslepende eerste boek van een historische fantasytrilogie met 'indrukwekkende diepgang en emotie', aldus Kirkus Reviews. Een must voor young adults.

Ik zag De vergiftigde gave een hele tijd terug al eens liggen. De prachtige cover trok bij mij genoeg aandacht om hem op mijn nog te lezen lijst te zetten. Een tijd later zag ik hem bij de bibliotheek liggen. Ik dacht, waarom ook niet? Dus ik nam hem mee naar huis. Ik ben eigenlijk wel blij dat ik hem niet gekocht heb nu.

Ontmoet Twylla. Zij is de uitverkorene, de dochter van de zondeneter. Zij is uitgekozen om te trouwen met de kroonprins. Haar huid is giftig voor iedereen behalve voor de mensen die gezalfd zijn. Maar wat gebeurt er als haar wachter Lief steeds dichterbij komt?

De vergiftigde gave is een fantasy boek, wordt gezegd. Maar ik miste het fantasy aspect best wel. Op het koninkrijk en het einde na is er weinig fantasy in te bekennen. Ik had erop gehoopt dat De vergiftigde gave misschien wel het nieuwe toffe fantasy boek kon zijn maar helaas.

Wat mij in negatieve zin op viel was Twylla. Ons hoofdpersonage kwam in mijn ogen heel erg kinderlijk over. Ik zou haar eerder 12 of 13 schatten dan een jaar of 16. Dan heb ik het nog niet eens over wat zij allemaal met Lief doet. Plus die naam, Lief is een mannelijk personage. Nee ik had er iets anders van gemaakt.

Niet alleen Twylla kwam kinderlijk over, zo voelde de schrijfstijl voor mij ook aan. Ik miste het stukje volwassenheid in De vergiftigde gave, wat ik wel verwacht had. Misschien ligt het aan mij dat de standaard voor Young Adult wel iets hoger ligt dan dit.

Er gebeurde in de eerste tweehonderd pagina’s eigenlijk niet zo veel. De actie ontbrak en ik wist eigenlijk niet waar het verhaal heen ging. Totdat er een ontdekking gedaan werd door Twylla. Op dat moment werd het fantasy aspect aangesneden. Het leek zelfs dat Twylla iets volwassener aan het worden was. Ja vanaf dit moment was ik hooked. Ik kon De vergiftigde gave niet meer los laten. Dit is wat ik het hele boek door had willen zien.

De vergiftigde gave begon wat traag. Ik had in het begin ook moeite met Twylla maar naar mate je verder komt wordt het verhaal ook toffer. Ik ben heel erg nieuwsgierig naar boek twee!


Geef een reactie

CommentLuv badge