Rode Letters

Rode LettersRode Letters
| 3 maart 2015
Pages: 543
Goodreads
four-stars

Meg Corbyn is een cassandra sangue, een bloedprofeet, die de toekomst ziet elke keer dat haar huid bloedt. Op de vlucht voor de man die haar gave wil gebruiken om rijk te worden, eindigt ze in een Stadspark van de Anderen - waar de menselijke wet niet geldt...

Simon Wolfgard, gedaantewisselaar en leider van het Stadspark in Lakeside, weet niet wat hem ertoe beweegt om Meg de baan te geven van Contactmens. Maar als hij Megs geheim ontdekt, moet hij beslissen of zij het waard is om de broze vrede tussen mensen en de Anderen op het spel te zetten..

Ik las Rode Letters in de zomer van 2015 voor het eerst. Ik weet nog dat ik er toen letterlijk door heen vloog. Binnen twee dagen was het boek uit. In april 2016 dacht ik dat het een goed idee was om hem te herlezen voor boek drie, de meeste details was ik immers alweer vergeten. Al goed ik deed er nu bijna een week over. De liefde die ik er eerst voor had leek een beetje verdwenen te zijn. Ik kwam maar moeilijk in het verhaal.

Ik moest er echt even in komen, al die verschillende personages. En hoe zat het ook alweer met Meg? Meg is dus op de vlucht, zij is namelijk een bloedprofeet. Dit houdt in, wanneer iemand in haar huid snijdt krijgt zij een visioen door. Deze visioenen zijn veel geld waard. Dat maakt Meg al heel waardevol. Zij is dus geen normaal mens, maar dat zijn de inwoners van het Stadspark ook niet. De inwoners van het Stadspark dienen als het ware de natuur. Zij kunnen dus mens en dier zijn, maar gedragen zich meer als een dier.

Het verhaal van Rode Letters zelf is heel erg origineel en spreekt mij nog steeds heel erg aan. Alleen de uitvoering daarvan is iets minder. De hoofdstukken zijn erg lang naar mijn mening. Daarnaast wordt er tot een van de laatste hoofdstukken nauwelijks tot geen spanning opgebouwd. Dat maakte het voor mij ook zo moeilijk om door Rode Letters heen te komen. Ik begrijp ook volledig als mensen hierdoor afhaken.

De manier waarop de personages uitgewerkt zijn spreekt mij wel aan. Je hebt de Simon Wolfgard, hij werkt in de boekhandel van het Stadspark. Simon lijkt Meg vanaf het begin al helemaal te vertrouwen, wat echt super leuk en lief is, terwijl de andere wolven hier wat moeite mee hebben. Daarnaast lijkt Meg niks verkeerd te kunnen, wat soms wat frustrerend werkt. Naarmate het verhaal vorderde leek dat gelukkig wel iets minder te worden.

Ik denk dat ik uiteindelijk toch wel door wil gaan met de serie. Ik ben niet voor niks nog een keer in Rode Letters begonnen. Gelukkig telt boek twee, Zwarte veren, iets minder bladzijden.  Jullie zullen zeker meer horen over Anne Bishop en haar serie, De anderen.


2 Comments

Geef een reactie

CommentLuv badge