Wij zijn allemaal moleculen

Wij zijn allemaal moleculenWij zijn allemaal moleculen
| 1 maart 2016
Pages: 271
Goodreads
four-stars

Broer en zus tegen wil en dank

De hoogbegaafde Stewart is sociaal gesproken - laten we het voorzichtig zeggen - wat onhandig. Ashley daarentegen is de populaire beauty queen, die, behalve met haar vrienden die daar rondlopen, werkelijk níéts met school en studeren heeft.

Zij kan zich dan ook geen grotere ramp voorstellen dan dat Stewart en zijn vader bij haar en haar moeder in huis trekken. En alsof het allemaal al niet moeilijk genoeg is, blijkt Ashleys droomvriendje een heel andere jongen te zijn dan ze zich had voorgesteld, en komt haar grote geheim uit... Haar leven is voorbij, denkt ze.

Maar dan heeft ze buiten Stewart gerekend.

Susin Nielsen vertelt het verhaal van Ashley en Stanley door hun beider ogen, met hun eigen stem. Een verhaal waarin je direct wordt meegezogen, waar je om zult moeten lachen, over zult nadenken en een traan bij weg zult pinken. En uiteindelijk blijf je met een tevreden gevoel achter en wil je direct aan Nielsens volgende boek beginnen.

Ik vind de titel van Wij zijn allemaal moleculen best wel tof. Het verraad niks over het verhaal. Ook de cover geeft niet veel prijs over het verhaal. Door de mysterie werd ik nieuwsgierig. Zou Wij zijn allemaal moleculen wat voor mij zijn of totaal niet?

Het verhaal begint dus bij Stewart die moet verhuizen omdat zijn vader gaat samen wonen met zijn nieuwe vriendin. Stewart wilde zijn hele leven al een zusje en nu hij er een krijgt is hij nog niet tevreden. Ashley is namelijk alles wat hij niet zocht in een zusje. Dit levert ons best wel grappige stukken op. Vooral over de manier waarop Ashley tegen Stewart aan kijkt is geniaal.

Stewart is alles behalve een normale jongen. Hij is om te beginnen hoogbegaafd en zat op een speciale school. Maar sinds dat hij naar een normale middelbare school gaat is alles veranderd. Hij wordt namelijk gepest. Ik vind het oprecht zielig wat er met Stewart gebeurde door het hele verhaal heen. Maar het einde van Wij zijn allemaal moleculen bevatte een mooie les: wees jezelf.

En Ashley kan Stewart vanaf het eerste moment niet uitstaan. Ze is echt een typisch verwend kind. Bah ik voelde totaal geen connectie met haar, wat achteraf te verklaren viel. Ze is altijd nooit iets te kort gekomen, dat is duidelijk zichtbaar. Buiten dat is ze een typisch meisje meisje.

Het verhaal van Wij zijn allemaal moleculen trok mij enorm aan tijdens het lezen. Ik ben er eigenlijk blanco in gegaan. Tot bladzijde tweehonderd dacht ik meh het is een gewoon boek niks speciaals. Maar die laatste stukken grepen mij echt aan. Uiteindelijk is het meer dan meh geworden, ik heb er van genoten.


One Comments

Geef een reactie

CommentLuv badge